Sabah sabah kýzmýþtým okula gitmek üzere giyinirken seni azarladým, çünkü yüzünü ýslak havluyla öylesine silivermiþtin. Ayakkabýlarýnýn kirli olduðunu görünce sana onlarý temizlettim.
Bazý eþyalarýný yere attýðýnda sana öfkeyle baðýrdým. Kahvaltý ederken bir sürü kusurunu buldum. Yiyecekleri etrafýna saçýyordun, lokmalarýný çiðnemeden yutuyordun,
ekmeðine çok fazla tereyaðý sürmüþtün. Sen oyun oynamaya gidiyordun, bense trenime yetiþmek zorundaydýmBana baktýn elini salladýn ve "Güle güle babacýðým" dedin.
Ben ise kaþlarýmý çattým ve "Dik dur!" dedim sanaAkþam üzeri de durum farksýzdý. Eve gelirken seni yere çömelmiþ arkadaþlarýnla bilye oynarken buldum. Çoraplarýn yýrtýlmýþtý.
Arkadaþlarýnýn önünde seni küçük düþürdüm ve kolundan tutup eve götürdüm. Bu çoraplar çok pahalýydý ve giymek istiyorsan dikkatli olmalýydýn. Düþün oðlum bunlarý sana baban söylüyordu
Hatýrlýyor musun? Sonra çalýþma odama girdin. Gözlerinde incinmiþ bir ifade vardý. Kaðýtlarýmýn üzerinden sana baktýðýmda bir an için çýkmaya yeltendin. "Ne istiyorsun?" diye baðýrdým sana.
Hiçbir þey söylemeden koþup boynuma sarýldýn ve beni öptün. Hem de büyük bir sevgiyle. Sonra koþarak dýþarý çýktýn. Kaðýdým elimden düþtü. Bana neler oluyordu?
Sürekli senin hatalarýný Buluyordum. Seni böyle ödüllendiriyordum. Seni sevmediðim için deðil bu, senden çok þey beklediðim için.
Seni kendi çaðýmýn deðer yargýlarýna göre deðerlendiriyorum çünkü. Oysa ki senin pek çok güzel özelliðin var. Kalbin öylesine yüce ki!
Bu gece gelip beni öpüþün de bunu kanýtlýyor. Bu gece baþka hiçbir þeyin önemi yok oðlum. Karanlýkta, yataðýnýn yanýnda diz çöktüm ve çok utanýyorum.
Bunlarý sana uyanýkken anlatsam da anlamazsýn biliyorum. Ama yarýn gerçek bir baba olacaðým. Seninle oynayacaðým.
Sen acý çektiðinde acý çekecek, sen güldüðünde güleceðim. Dilimin ucuna kötü þeyler geldiðinde dilimi ýsýracaðým. Kendi kendime sürekli, O bir çocuk! diyeceðim.
Ben seni büyük bir adam gibi gördüm. Oysa ki sen daha küçük bir çocuksunDaha dün annenin kollarý arasýndaydýn, baþýný onun omzuna dayamýþtýn.
Ah, senden çok þey bekledim oðlum, çok þey bekledim. Ýnsanlarý eleþtirmek yerine onlarý anlamaya çalýþalým. Ne yapmak istediklerini anlayalým.
Sempati, hoþgörü ve nezaket eleþtiriden çok daha yararlýdýr. "Bilmek affetmektir" Dr. Johnson'ýn da söylediði gibi
"Tanrý bile insaný son gününe kadar yargýlamaz" O halde neden biz yargýlayalým
Eleþtirmeyin, kýnamayýn ve þikayet etmeyin