[b:a7db35b01b]Hayat BU:Küçük Bir Hadise


Rahmetli Vehbi Koç ile yapýlan bir televizyon röportajýydý. Yýllar önce… “Param var, malým var, þansým var, mevkim var ama gel gör ki, iki kaþýk bulgur pilavý yiyemiyorum” demiþti üzüntüyle. Domatesli bulgur pilavýnýn yanýnda turþu ve soðan çok uzun zaman önce yasak edilmiþti ünlü iþadamýna. “Çok þükür bugünleri de gördüm ama…” diye konuþmasýný bitiren ünlü sanayici “dünyanýn en kudretli adamý da olsan fark etmiyor…” diye eklemiþti. Bir soðan bir bulgur bazen nelere bedel oluyor…

Emel Sayýn’in hayatýnýn anlatýldýðý bir programdý. Çok genç yaþta baþlayan yolculuðunda gücü, baþarýsýndan sonra bugün geldiði nokta konuþuluyordu. Pek çok kadýnýn yerinde olmak istediði güzel, baþarýlý ve ünlü sanatçý “Bir tek þeye sýzlýyor içim… Keþke bir çocuðum olsaydý” derken gözleri dolu doluydu. “Bana hep daha çok gençsin, önce iþin, önce sanatýn, daha þöhretin baþýndasýn dediler ama keþke kimseyi dinlemeseydim….”

Gani Müjde ile söyleþi yaptýðým bir programdaydýk. “Çok küçüktüm ve babam kendi koþullarý içinde beni þýmartmaya uðraþýyordu” diye baþladý anlatmaya. “Bir bayram arifesiydi. Galiba kendi takým elbisesini verip bana bir elbise yaptýrtmýþ. Çok mutluydu o bayram; bana bir þey giydirebildiði için. Ama ben elbiseden hiç hoþlanmamýþtým. Aðlamaya baþladým, ben bu çirkin þeyi giymem diye. Babamýn bana bakýþýný hiç unutamam. Galiba en fazla altý yedi yaþýndaydým. Birden hiç ummadýðým bir þey oldu ve babam bana hayatýmdaki ilk ve son ve çok þiddetli tokadýný attý. Çok gücenmiþti bana. Aradan yýllar geçti. þimdi Ýstanbul’un güzel manzaralý evlerinden birinde oturabiliyor ve istediðimi alabiliyorum. Baba olduktan sonra bir gün babamýn o bakýþý geldi aklýma. Keþke geri dönüp o sayfayý silebilsem, öyle isterdim ki… Babamý mutlu edebilseydim”

Üzerinden çok zaman geçti ama yine de tereddüt ettim þimdi yazýp yazmamakta… Bir cesaret yazýyorum; Yeþim; Salkým Uzan idi o zamanki soyadý. Levent’te yeþil bir villada görkemli mobilyalarýn içinde, görkemli duvarlarýn arasýnda ve görkemli bir masanýn ardýnda oturuyordu. Yapmak istediklerini anlatýrken çok çok uzun siyah saçlarý kollarýný, belini boynunu örtüyordu ve gözlerinde adýný tam da koyamadýðým bir siyah þey vardý. Keder? Yalnýzlýk? Öfke? Yorgunluk? Her þey, her þey elinin altýndaydý ama mutsuzdu besbelli… Sonra zaman geçti. Soyadlarýndan birini sildi. Saçlarýný kestirdi. Geçenlerde bir akþam gördüm onu. O beni görmedi. Yan yanaydýk oysa. Geçip gittik birbirimize deðmeden. Kýsacýk saçlarý, gecenin karanlýðýna raðmen ýþýldayan gözleri vardý. Sevdiði adamýn; kocasýnýn elinden tutmuþ, deniz kenarýna doðru yürüyordu.

Yanýndan geçip, kendi yoluma devam ederken düþündüm de… Hayat bu kadar basit bir þeydi iþte. Yaptýklarýmýz, yapmak istediklerimiz, özlediklerimiz, piþman olduklarýmýz, onardýklarýmýz, onaramadýklarýmýz…

Hepsi basit minicik þeylerdi ama ulaþamadýkça, çözemedikçe, yenemedikçe bize kocaman geliyordu. Kitlelerin sevgisi, para, ün, güç… Hiçbiri, hiçbiri bedel olamýyordu özlemini çektiðimiz o þey her ne idiyse…

Bir çocuk, sevildiðini bilmek, bir vicdan rahatlýðý, bir tabak pilav, bir saðlýklý nefes…

Hayat bu iþte; basit, küçük bir hadise…

Ýclal Aydýn

[/b:a7db35b01b]

[b:94574da7b6][color=red:94574da7b6][/color:94574da7b6]Tuzak


Asya’da maymun yakalamak için kullanýlan bir çeþit tuzak vardýr.

Bir hindistancevizi oyulur ve iple bir aðaca veya yerdeki bir kazýða baðlanýr.Hindistancevizinin altýna ince bir yarýk açýlýr ve oradan içine tatlý bir yiyecek konur.

Bu yarýk sadece maymunun elini açýkken sokacaðý kadar büyüklüktedir, maymun elini yumruk yaptýðýnda elini dýþarý çýkaramaz.

Maymun, tatlýnýn kokusunu alýr, yiyeceði yakalamak için elini içeri sokar ve yiyeceði kavrar, ama yiyecek elindeyken elini dýþarý çýkarmasý olanaksýzdýr. Sýkýca yumruk yapýlmýþ el, bu yarýktan dýþarý çýkmaz.

Avcýlar geldiðinde, maymun çýlgýna döner ama kaçamaz. Aslýnda bu maymunu, tutsak eden hiçbirsey yoktur. Onu sadece onun kendi baðýmlýlýðýnýn gücü tutsak etmiþtir. Yapmasý gereken tek þey elini açýp yiyeceði býrakmaktýr.

Ama zihninde açgözlülüðü o kadar güçlüdür ki, bu tuzaktan kurtulan maymun çok nadir görülür.

Bizi tuzaða düþüren ve orada kalmamýza neden olan þey, arzularýmýz ve zihnimizde onlara baðýmlý oluþumuzdur.

Tüm yapmamýz gereken, elimizi açýp benliðimizi ve baðýmlý olduðumuz þeyleri serbest býrakmak ve dolayýsýyla özgür olmaktýr.

Joseph Goldstein
The experience of Insight

[/b:94574da7b6][color=red:94574da7b6][/color:94574da7b6]