Teypte eski bir Cohen þarkýsý:
“Yolumu gözleyen bir kadýný terk ettim / karþýlaþtýk bir süre sonra /
‘Gözlerinin feri sönmüþ’ dedi bana: / ‘Aþkým, ne oldu sana?’/
Böyle gerçeði söyleyince / ben de doðru söylemeye çalýþtým ona /
‘Senin güzelliðine ne olduysa’ dedim,/ ‘benim gözlerime de o oldu’.


* * *
8-10 dizeye sýkýþmýþ hazin bir aþk hikayesi… Buruk; kýrýlmýþ oyuncaklar kadar… Ve yenik; “keþke”li cümleler gibi… Bu sözcüðü kaç konuþmanýzýn baþýna eklemiþseniz onca ýskalamýþsýnýzdýr hayatý… Dört mevsimlik bir sene olsa ömür, “keþke”, onun güzüne denk gelir.Hepten vazgeçmek için erkendir, telafi etmek için geç… Maðlubiyetin takýsýdýr “keþke”... Kaçýrýlmýþ fýrsatlarýn, bastýrýlmýþ duygularýn, harcanmýþ hayatlarýn, boþa yaþanmýþ ya da hakkýyla yaþanamamýþ yýllarýn, gecikmiþ itiraflarýn aðýtýdýr.

Çarpýlýp çýkýlmýþ bir kapýda, yazýlýp yollanmamýþ bir mektupta, gözyumulmuþ bir haksýzlýkta, vakit varken öpülmemiþ bir elde, dilin ucuna gelip ertelenmiþ bir sözdedir. Feri sönmüþ bir çift gözde ya da yitip gitmiþ bir güzelliðin ardýndan iç çekiþte… “Yolunu gözlemeseydim”, “öyle demeseydim”, “terk edip gitmeseydim”, “en güzel yýllarýmý vermeseydim” diye diye sýzlanýr gider.


“Keþke”nin panzehiri “Ýyi ki”dir. Ýlki ne kadar pýsýrýksa, ikinci o denli yiðittir. “Keþke”, çoðunlukla bir “ahh”la kopup gelir ciðerden… esefler, hayýflanmalar, yerinmeler sürükler peþinden… “Ýyi ki” ise, muzaffer bir “ohh”la büyür; cüretiyle öðünür. “Keþke”li cümlelerde nasýl yaþanmamýþlýðýn, yarým kalmýþlýðýn o ezik tuzu kuruluðu varsa, “iyi ki”lilerde de göze alabilmiþliðin, riske girebilmiþliðin, tadýna varabilmiþliðin maðrur yaralarý kanar.

Okulu hiç kýrmamýþsýnýzdýr, sinemada öpüþmemiþsinizdir; dokundurtmamýþsýnýzdýr kendinize, bir kez olsun gemileri yakmamýþsýnýzdýr. Konuþmanýz gerektiðinde susmuþ, koþacaðýnýz zaman durmuþ, sarýlacaðýnýz yerde kopmuþsunuzdur. Bir insana, bir iþe, bir davaya ömrünüzü adamýþsýnýzdýr. O insanýn, o iþin, o davanýn, bunu hak etmediðini sezmenin hayal kýrýklýðýndadýr “keþke”... “Þimdiki aklým olsaydý” dövünmesindedir.

Geriye dönüp baktýðýnýzda, ayýplara, yasaklara, korkulara, tabulara feda edilmiþ, “Ne derler” e kurban verilmiþ, son kullanma tarihi geçmiþ bir yýðýn haz, bilinçaltýndan el sallar. “Keþke” cilerin hayatý, kasvetli bir piþmanlýklar mezarlýðýdýr. “Ýyi ki” öyle mi ya…! Onda, yara bere içinde de olsa, yana yana, ama doyasýya yaþamýþ olmanýn iç huzuru ve haklý gururu haykýrýr.


“Ýyi ki”lerinizi toplayýn bugün ve “keþke”lerinizden çýkartýn. Fazlaysa kardasýnýz demektir. Aldýrmayýn yüreðinizdeki kramplara, mahzun hatýralara… Rüzgarlarla koþtunuz ya… “Keþke”leriniz, “Ýyi ki”lerden çoksa…

Telafi için elinizi çabuk tutun.

Tutun ki, yolunuzu gözlerken terk ettiðinizle bir gün yeniden karþýlaþtýðýnýzda siz susarken, feri sönen gözleriniz “keþke” diye nemlenmesin...


ALINTI (CAN DÜNDAR)

SEVGÝYE DAÝR…

Can Dündar

Sadece kimsesiz gemilerle miskin kedileri barýndýran ýssýz bir sahil kasabasýnda çakýrkeyif bir yýlbaþý ertesi.... Kýþ güneþi, yanlýþ zamanda açmýþ bir bahar çiçeði gibi sýcak gülümseyip ýsýtýyor içimizi.... Kimsesiz gemiler, burunlarýný açýk denizlere dikmiþ yalpalýyorlar sahil boyunca...miskin kediler toprakla güneþ arasýnda mahmur...

Dostlarla paylaþýlan salaþ bir meyhanenin ahþap masasýnda 25 yýlýný denize vermiþ Hasan Kaptan, kocaman kýrmýzý yanaklar ve ýþýltýlý gözlerle hayatý özetliyor; “deniz, balýk, güzel kadýn, saðlýklý çocuklar...hepsi bu “

Zamanýn sakin ve telaþsýz aktýðý bu dalga boyunda saat sorulursa bozuluyor kaptan: “ O yok iþte burada “ diyor kýzgýn... “ Burada gündoðumu var, günbatýmý var, balýk vakti var ama saat yok...”

Metrapol telaþlarýndan hayli uzakta bir baþka hayat, midye kabuðunun arasýndan ýþýldayan bir inci tanesi gibi gülümsüyor... Neredeyse unutmaya yüz tuttuðumuz bir huzur, bizi yeni bir yýlýn ilk adýmlarýnda güneþle, toprak arasýnda yakalayýp kollarýna alýyor.

Tabanlarýmýzda topraktan yayýlan ýsý, kulaklarýmýzda denizin tuzlu sesi ve göz kapaklarýmýzda kýþ güneþinin busesi.... Bir koca yýlý henüz eskitmiþken ve yeni bir yýlý, içinde ne olduðunu kestiremediðimiz, el deðmemiþ bir yýlbaþý hediyesi gibi paketinden çýkarmaya hazýrlanýrken bütün bir yaþamýyla hesaplaþmak istiyor insan....

Yüzyýllýk bir savaþýn, sadece yýlbaþlarýnda mola veren askerleri gibi, akrep ve yelkovanýn durduðu bir su baþýnda bilançoya oturmak istiyorsunuz.... Acaba ne kadar yara aldýk savaþta ? Ne kadarýný gösteriyor, ne kadarýný gizliyoruz ? ne kadarý açýk yaralarýmýzýn, ne kadarý iç kanamalarýmýz ? Zaferler çýkarabildik mi maðlubiyetlerimizden ? Süresini ve yörüngesini bilmeden çýktýðýmýz bu yolculuðun neresindeyiz acaba ? Ve daha kaç gemi var içinde olmak isterken ardýndan el sallayacaðýmýz ? Ne kadarý gözyaþý kalan hayatýmýzýn, ne kadarý kahkaha? Geride kalan yýllarýn ne kadarýndan gururlu, ne kadarýndan piþmansýnýz? Ne kadarýný kurumuþ son bahar yapraklarý gibi süpürüp atmak isterdiniz belliðinizden, ne kadarýný saklardýnýz kutsal bir emanet gibi? Ýnsana gecikmiþ bir baharý çaðrýþtýran ýlýk kýþ güneþi altýnda bir mola verince insan, sahile demirlenmiþ mahmur gemiler gibi kendini sularýn yalpalayýþýna býrakýp, maziyi tartýya vurmak istiyor.

Ne kaldý geriye bunca telaþtan ? Avucumuzun içinde kayýveren sular gibi yitip giden yýllar geride ne tortu býrakýyor ? Kendinizi bütün kazýnmýþ siperlerinizin dýþýna koyup, bütün kalkanlarýnýzý indirdiðinizde, çýrýlçýplak karþýsýna geçtiðiniz yaþam aynasýnda ne görüyorsunuz ? Tüketmek için bunca acele ettiðiniz takvim yapraklarýna, onca hýzla çevirdiðiniz akreplere, yelkovanlara, içine gönüllü daldýðýnýz o insafsýz rutin çarkýna söyle bir uzaktan baktýðýnýzda ne hissediyorsunuz ? “Ne kadarý benim hayatým....” “ Ne kadarýný baþkalarý yaþamýþ benim yerime....ya da ben baþkalarýnýn.... ? “ “ Aynadakinin ne kadarý ben'im, ne kadarý oynadýklarým ? “

Sadece kimsesiz gemilerle miskin kedileri barýndýran ýssýz bir sahil kasabasýnda yakaladýðýnýz bir geniþ zamanda, geçmiþ zaman, þimdiki zaman ve gelecek zaman arasýnda gidip, gelirken en çok ne gelirdi aklýnýza ?

Sizi bilmem ama ben akýbeti meçhul bir yeni yýlýn eþiðinde sürpriz bir kýþ güneþi göz kapaklarýmý yalarken sadece sevgiyi düþündüm.... Sevgiyi koydum kum saatinin dolu dizgin akýp giden kumlarýnýn her bir zerresine....Kýþýn açýk denizlere bakarak bekleþen kimsesiz gemilerin güvertesine; geçmiþ zamanýn, þimdiki zamanýn ve gelecek zamanýn öznesine hep sevgiyi koydum....

Çünkü bir tek sevgi var elimizde; bunca yýldan damýtýlýp gelen.... ve metrapol haragülesinden uzakta, kocaman gözlerle gülümseyerek bir baþka hayattan haberler veren Kaptan 'ýn yalancýsýyým ki...

“ Yine bir tek o kalacak, yaþanacak yýllardan da geriye....” Bir tek sevgi olacak bunca telaþtan artakalan.... Ötesi yalan !

[b:20a6c4d866][/b:20a6c4d866]