........20 li yaþlara kadar iyilikle kötülüðün ülkesi, kalýn
sýnýr çizgileriyle ayrýlýyor birbirinden. Sýký
dostlarý ve düþmanlarý oluyor insanýn. Onlarý ölesiye
seviyor ya da ölesiye nefret ediyor onlardan.

30 larýnda yalaný hakikatten ayýrt etmeye baþlýyor.
Ýyi sandýklarýnýn hýyanetiyle tanýþýyor, sýrtýnda dost
iþi hançer darbeleriyle; ve en kötü zannettiði
þefkatle imdadýna yetiþiveriyor.

Zaman kanatlanýp da 40 ýna yaklaþtýðýnda
insan, iyiyi kötüden ayýran hudut çizgilerini birbirine
karýþtýrýyor. Ýyilere nakþolmuþ kötüyü ve kötülerin
içindeki iyiliði de keþfediyor ademoðlu. Anlýyor ki,
iyi insan/kötü insan yok; insanýn içinde iyilik ve
kötülük var, kötüyle iyi panzehiri deðil birbirinin;
kankardeþi.
Ýyilerle kötüler çekiþtirmiyor ipi. Ýyilik ve
kötülükten örülmüþ ibriþimin kendisi.


Bunu anlayýnca þaþmýyorsun nefretin birden þehvete
dönüþmesine; acý girdaplarýnýn içinde hazzýn
raksetmesine.
Tevazuyla gurur, haysiyetsizlikle onur el ele
yürüyor.
Ýnsan, þuuraltýndaki isyankarla sahtekarý, günahkarla
tövbekarý birarada farkediyor.
Benim, hükmeden ve boyun eðen, zulmeden ve acý çeken.
Bunca þiddet kadar onca merhamet de benim eserim.
Minneti nefrete, korkuyu cesarete, zaferi hezimete
bulayan benim.
Kundak bezime týpatýp benziyor kefenim,
hayatým muhteþem ve sefil, maðrur ve rezil, hayasýz
ve asil.
Ben, hem örs hem çekicim.

Ýþte bu keþif kolaylaþtýrýyor yaþamý..
Anlýyorsun ki toplumlar gibi insanlar dakanlý iç
savaþlarýna borçlu ilerlemesini..

O zaman , iyileri kötülerden ayýrmak gibi nafile bir
uðraþý býrakýp -baþta kendin olmak üzere- insanlarýn
içindeki iyiliðin peþine düþüyorsun; kýymet bilmeyi ve
-yine baþta kendin olmak üzere- herkesi hoþ görmeyi
öðreniyorsun.

Tükendikçe pahalanýyor zaman; günler azaldýkça
uzuyor. Saçlarýn gibi, seyreldikçe deðerleniyor dostlarýn.
Günahlarý ve zaaflarýyla da övünüyor insanlar;
sevaplarý ve zaferleri kadar.

Önemli deðil kaç kez yenildiðin; önemli olan, kaç
yenilgiden sonra yeniden doðrulabildiðin.

Bu paramparça ruhlardan, çeliþkili duygulardan,
çatýþmanýn açtýðý yaralardan mucizevi bir ahenk
çýkýyor ortaya

ki olgunluk diyorlar adýna.....


NOT: Can Dündar'ýn "Nereye" adlý kitabýndan alýnmýþtýr.