Beðenmek mi yoksa Sevmek mi?



Birlikte gülmekten ölüyor, çok ama çok eðleniyor, daðýtýyor, yerlere düþüyor, gecenin cýlkýný çýkartýyor ama..

ÝNSAN bazen arkadaþlarýna sevgili gibi davranýyor.

Sahipleniyor, kýskanýyor ama gýrtlaðýna çökmeden.

Tatlý tatlý flört ediyor ama sýnýrlarý asmadan.

Birlikte gülmekten ölüyor, çok ama çok eðleniyor, daðýtýyor, yerlere düþüyor, gecenin cýlkýný çýkartýyor ama o arkadaþ ya, sevgili deðil ya, hiç sorun olmuyor. Herþeyi konuþuyor, pek fazla sansür uygulamýyor, sürekli anlatýyor, fazlasýyla ilgili oluyor; kulaklarýný kocaman kocaman açýp, dinliyor. En önemlisi de büyük bir coþkuyla sonsuza kadar yapýlan isler üzerine
konuþabiliyor, çünkü is paylaþýlabiliyor, birlikte benzer isler üretiliyor.

Müthiþ bir keyifle dedikodu yapabiliyor, hatta kendi karisini, kocasýný, sevgilisini bile çekiþtirebiliyor. Arkadaþlýk, bu açýdan insanin hayatini idame ettirebilmesi için büyük
bir avantaj oluyor.

* * *

Ama insan sevgilisine her zaman arkadaþ gibi davranamýyor. Bir kere eleþtiriler, haliyle bu kadar net dile getirilemiyor. Sevgiliyle bir arkadaþla konuþulduðu gibi her zaman rahat da
konuþulamýyor.

Tehlikeli sularda dolaþmaktan kaçýnmak gerekiyor. Çünkü sonuçlarý var bunun, bedelleri var bunun, ödemek gerekiyor, burnundan fitil fitil getirebilir, dikkatli olmak gerekir, çünkü sevgililik onuru yaralanýyor. Ýnsan, sevgiliyken, evliyken çok daha hassaslaþýyor. En küçük þeye bile ''Bana bunu nasýl yapar?'' oluyor.

Oysa arkadaþýnýn kaldýrabileceði sýnýrlar çok daha geniþ. Ýnsan her zaman sevgiliyi dinlemek de istemiyor, bütün gün baþka insanlarý dinlemiþ olduðundan yorulmuþ oluyor, gýna gelmiþ oluyor. Ya da karsýndaki seni dinlemek istemiyor. Eve bir sessizlik çöküyor, ''Tetiði Ýlk kim çekecek?'' diye gergin bir bekleyiþe giriliyor.

Bir de tabii sevgiliyle ya da kocayla sabahlara kadar zýplanýp eðlenilemiyor. Kalabalýk içinde isin içine baþkalarýnýn ne düþüneceði girdiðinden gerilim artýyor, ''biz''i düþünmekten ''ben'' karambole gidiyor.

Sevgiliyle baþka bir koza yaratýlýyor, o koza içine giriliyor, hiç itirazým yok, o da güzel ama ayrý kategorilerdeki iliþkiler gibi sanki: Arkadaþ olunca baþka þeyler paylaþýlýyor, sevgili ya da evli olunca baþka þeyler paylaþýlýyor.

* * *

Bana en iyisi, en güzeli bu iki kategoriyi birleþtirebilmek gibi geliyor. Bunun ideal bir þey olduðunu düþünüyorum: Arkadaþ-sevgili olmak. Hem arkadasýn hem sevgilin gibi olabileceðin biri, hem arkadaþlýðý hem sevgililiði paylaþabileceðin biriyle üretmek, gülmek, aðlamak, konuþmak, çekiþtirmek çok daha heyecan verici geliyor.

Kolay bir þeyden söz etmiyorum tabii. Arkadaþ gibi zamaný geldiðinde geri çekilebilmek, uygun düþtüðünde de sevgili gibi saldýrabilmek, bu iki rolü birbirine karýþtýrmadan oynayabilmek her baba yiðidin harcý deðil.


ALINTI