NAZAR



Gece, Leyla’yý ayýn ondördü
Koyda, tenhada yýkanýrken gördü.

“Kýz, vücudun ne güzel böyle açýk!
Kýz, yakýndan göreyim sahile çýk!”

Bakýndý etrafýna ürkek ürkek
Dedi: “Tenhada bu ses ne olsa gerek?”

“Kýz, vücudun sarý güller gibi ter!
Çýk sudan, kendini üryan göster!”

Aranýrken ayýn ölgün sesini
Soðuk ay, öptü beyaz ensesini

Sardý her uzvunu bir ince sýzý
Bu öpüþ gül gibi soldurdu kýzý

Soldu, günden güne sessiz soldu
Dediler hep: “Kýza bir hal oldu!”

Ta, içinden geliyor hýçkýrýðý
Kalbinin vardý derin bir kýrýðý

Yattý, bir ses duyuyormuþ gibi lâl
Sustu aylarca devam etti bu hâl

Sindi simasýna akþamýn hüznü
Böyle yatakta görenler yüzünü

Avuturlarken uzun sözlerle
O, susup baktý derin gözlerle

Evi rüzgâr gibi bir sýr gezdi
Herkes endiþeli bir þey sezdi

Bir sabah söyledi son sözlerini
Yumdu dünyaya elâ gözleri

Koptu evden acý bir vaveyla
Odalar inledi: “Leylâ, Leylâ !”

Geldi köy kýzlarý, el baðladýlar
Diz çöküp aðladýlar, aðladýlar!


Nice günler bu þeametli ölüm
Oldu herkese gizli bir düðüm

Nice günler bakarken dalgalara
Dediler : “Uðradý Leyla, nazara”.



Yahya Kemâl Beyatlý



ALINTIDIR

ISLAK GÜL


Seninle paylaþmak uykularda en büyük günahlarý
Seninle uyanmak nice çýlgýn gecelerden sonra.
Alýr, götürür beni kokun uzaklara, en uzaklara
Aðzýn; dudaklarýmda ýslak bir güldür sabahlarý

Tenin çekiyor beni, tenin tutmuþ saçlarýmdan
Afrikalý kölenim senin, esirinim, mecburunum
Gözlerin deðmese gözlerime kahrolurum
Ölürüm, çekersen ellerini avuçlarýmdan

Dönsün baþým, tutuþsun damarlarýmda kaným
Gel, otur yaný baþýma, eriþilmez kadýným
Yum iri gözlerini, devir kirpiklerini
Ser önüme, bir hazine gibi güzelliklerini

Sana en muhtaç olduðum þu anda gel.
Yaþamak olsan da gel, ölüm olsan da gel...

Ümit Yaþar OÐUZCAN

MERHABA !


Merhaba!
Doðan gün
Dal uçlarý, tomurcuklar
Daðlarýn esen rüzgârý
Sýðýrcýk kuþlarýnýn sevinci bahar
Güneþe koþan çocuklar
Merhaba!



Merhaba!
Sevgi düþüm
Utangaç gülüþüm
Ýlk yaþam çýðlýðým
Gelin duvaðým
Türkü tadýndaki yaþam
Yürekteki sevda, gözlerdeki ýþýltý
Dudaktaki þarký,
Özlemi çekilen yarýnlar
Ýçerdekiler, dýþardakiler
Hasreti kanayan dostlar
Merhaba!



Merhaba!
Aðaçta göveren dal
Güllerin güne gülüþü
Yerdeki çiy, gökteki ay
Yaðmurun çimlere dökülüþü
Yedi iklim, dört mevsim
Evrenin renk renk cümbüþü
Salkým saçak umut
Merhaba!



Merhaba!
Güneþle beslediðim
Sevgiyle süslediðim
Dostluk diyarý ülkem
Hasretim, Asyam, Anadolum
Yüreðim, sevdam, yeni gelinim
Merhaba!

Nuri CAN

G Ý T M E

Gitme!
Figan düþer denizlere sular çekilir
yaðmur yaðmaz vahalardan kirpiklerime
bir rüzgar hýçkýrýr tenhada, bir dal kýrýlýr
boynunu büker sabah kervanlarý, kelebekler ölür.

Gitme!
Bir yýldýz küser göðüne, içini çeker bir çocuk
þaþýrýr yönünü rüzgarlar
bütün pýnarlarýn suyu çekilir
solar nazlý çiçekleri kalbimin, üzülürüm.

Gitme!
Öksüz kalýr içimdeki imge daðlarý
saçlarýný öpen seher yeli, çoban yýldýzý
bir daha turnalar geçmez, bülbüller ötmez
çiçekler açmaz bahçemde ah, gülüm!

Gitme!
Acýlara mahkum olur yüreðim
ardýnda fýrtýnalar kalýr, ayrýlýklar, anýlar, yanlýzlýklar
boynu bükük aþklar, gözü yaþlý þarkýlar
alýþamam yokluðuna, yokluðun ölüm.

Gitme!
Ýçimdeki bütün vagonlar devrilir
bir kar yaðar istasyonlara, üþürüm.

Gitme!
Kal, menevþeler açsýn daðlarda
sevince dönüþsün gökyüzü
iki çýðlýk arasýnda býrakma beni ah gülüm
yokluðuna alýþamam, yokluðun ölüm.

Gitme!
Bütün ormanlar ateþe verilir
kuþlar da gider, bu kent de
ölürüm.

Nuri Can

KIRK ÝKÝNDÝ YAÐMURLARI

Sabahlarý aþýk deðilim dedim,
Hakikaten de öyleyimdir.
Her sabah rahat, neþeli olurum,
Hatta; sesime bakmadan türkü söylerim.

Herkes gibi iþime giderim ben de
Çalýþmak sanki özlediðim bir þeydir.
Sonra, yavaþ yavaþ o aklýma gelir.
Havam bulutlanýr gitgide
Peþinden koþmaktan yorgun düþerim.
Çekilmez olur artýk þehir

Bilirim þimdi kýrlarda
Bir hayvan sakince suya eðilmiþtir.
Trenler geçip giderken küçük kuþlar
Durmadan yer deðiþtirir telgraf tellerinde

Gitsem, gezinsem derim limanda,
Rýhtým kahvelerinden birinde otursam
Bir þey içsem ve dönsem.
Deðiþtirsem elbisemi,
Yahut; uzanýp saatlerce uyusam
Belki, bu dertten kurtulurum.
Derim ama akþam olur
Gene kapýna düþer yolum.



Necati Cumalý

ANLAR


Eðer, yeniden baþlayabilseydim yaþamaya,
ikincisinde daha çok hata yapardým.
Kusursuz olmaya çalýþmaz, sýrtüstü yatardým.
Neþeli olurdum, ilkinde olmadýðým kadar.
Çok az þeyi ciddiyetle yapardým.
Temizlik sorun bile olmazdý asla.
Daha çok riske girerdim,
seyahat ederdim daha fazla.
Daha çok güneþ doðuþu izler,
daha çok daða týrmanýr,
daha çok nehirde yüzerdim.
Görmediðim bir çok yere giderdim.
Dondurma yerdim doyasýya,
Daha az bezelye.
Gerçek sorunlarým olurdu
hayali olanlarýn yerine.
Yaþamýn her anýný gerçek ve
verimli kýlan insanlardan olurdum.
Farkýnda mýsýnýz bilmem, yaþam budur zaten.
Anlar, sadece anlar, siz de "an"ý yaþayýn.
Hiçbir yere, yanýna; termometre, su, þemsiye ve
paraþüt almadan gitmeyen insanlardaným ben.
Yeniden baþlayabilseydim,
ilkbaharda, papuçlarýmý atardým.
Ve sonbahar bitene kadar yürürdüm çýplak ayakla.
Bilinmeyen yollar keþfeder, güneþin tadýna varýr,
çocuklarla oynardým, bir þansým olsaydý eðer...
Ama iþte, 85'imdeyim ve biliyorum...
Ölüyorum...


Jorge Luis Borges

ONÜÇÜNCÜ MEKTUP



Er geç beni affedeceksin. Bir þey beklemeden,
bir þey istemeden affedeceksin. Sevgin seni
oraya götürecek.

Düþe kalka ilerleyeceðin yollarda, taþlar
kanatacak ayaklarýný. Issýz, karanlýk
ormanlardan gececeksin yapayalnýz.
Sonra bir bataklýk baþlayacak gözün
alabildiðine. Omuzlarýna kadar yapýþkan
çamurlara saplanacaksýn. Durmadan yaðmur
yaðacak üstüne, iliklerine kadar ýslanacaksýn,
üþüyeceksin. Ahtapot elleri gibi uzun, pis sarmaþýklar
dolanacak ayak bileklerine. Dört yanýnda kara
bataklýk kuþlarý dönecek çýðlýk çýðlýða.

Geçmiþ zamaný düþüneceksin. O bir daha
yaþanýlmaz günleri, geceleri düþüneceksin.

Bataklýðýn son bulduðu yerde zift gibi koyu bir
gece baþlayacak geçmiþ gecelere benzemeyen.
Yürüyeceksin, aðýr aðýr ilerleyeceksin zamanýn ve
gecenin ortasýnda. Keskin bir rüzgâr çýkacak,
merhametsiz kýrbaçlar gibi parçalayacak yüzünü.

Sonra bir dað yamacýna varacaksýn, bitkin ve
periþan... Uzaklarda cýlýz bir ýþýk göreceksin.
Sen yaklaþtýkça büyüyecek, sýcak kollarýyla
saracak seni. Fakat, sen o ýþýðýn olduðu yere
hiç bir zaman varamayacaksýn ve bu gerçeði
anladýðýn anda yýkýlacaksýn, korku ve
ümitsizlik saracak yüreðini, aðlayacaksýn.

Ýþte o zaman beni düþüneceksin, çektiklerimi,
senin için katlandýðým þeyleri düþüneceksin.
Bulutlar daðýlacak. Seni nasýl sevdiðimi,
nasýl yüceleþtirdiðimi, nasýl o eriþilmez ýþýk
haline getirdiðimi birer birer anlayacaksýn.

Onun için beni affet demeyeceðim sana.
Ergeç anlayacak ve affedeceksin.
Bunu biliyorum.

Karþýlaþmamýz kaderdi belki. Ama çektiðimiz
çiledir, bizi birbirimize yaklaþtýran, o korkunç
ümitsizlikler, büyük çaresizliklerdir.

Acýlarýmýzý yitirmeyelim.



Ümit Yaþar OÐUZCAN

ONDÖRDÜNCÜ MEKTUP


Ýlk defa göz göze geldiðimiz aný hatýrlýyor musun?
Kaçamak bir buluþmasýydý bu gözlerimizin.
Seni istiyordum, biliyordun... Bakýþlarýn duygulu,
anlayýþlýydý, özlemliydi zaman zaman.
Bakýþlarýn bir þarký söylüyordu hiç bilmediðim.
Seni dinliyordum, bakýþlarýný dinliyordum.

Daðbaþýnda apansýz karþýma çýkan bir pýnardý
sanki gözlerin. Eðilip su içmek istiyordum
kirpiklerinin arasýndan. Ýçimde yaktýðýn ateþi
söndürmek istiyordum. Ama o ateþ gitgide
büyüdü iþte! Þimdi biraz da sen yan artýk,
benim yanacak yerim kalmadý.

Ýnanamýyorum, sen var mýsýn? Ýnanamýyorum
bir türlü. Tuttuðum ellerin mi? Öptüðüm
dudaklarýn mý? Kim bilir? Belki de yoksun,
berbir rüyâ görüyorum, biraz sonra
uyanacaðým. Herþey ansýzýn silinecek.
Ne saçlarýn kalacak ortalýkta, ne gözlerin.
Yine kahrecici yalnýzlýðýma döneceðim.
Biraz daha yýkýlmýþ, biraz daha sensiz.

O gün ilk defa seni gördüm. Düþün, sen
dünyaya geleliberi kaç yýl geçmiþ aradan.
Düþün, ne kadar çok özlemiþtim seni.
Öyleyse hiç gitme, ne olur? Vereceðin her
kedere razýyým. Acýlarýn en büyüðünü sen
tattýr bana, zehirlerin en þiddetlisini senin
elinden içeyim. Ama gitme ne olur?

Dudaklarým kurumuþtu, içim yanýyordu.
Suya hasret, kurumuþ bir ot gibiyimdim.
Yaðmur olup yaðdýn üstüme, yaþardim,
filizlendim. Sonra güneþ oldun, hayat
verdin bana, koku verdin, renk verdin.
Þimdi býrakýp gidersen bir daha ve son defa
yine kuruyacaðým, daðýlýp toz olacaðým
anlýyor musun? Çünkü senden sonra kimse
gelmeyecek, biliyorum. Kimseler çalmayacak
kapýmý. Gidersen beni bana mahkûm edeceksin,
keþke ölsem diyeceðim o zaman, keþke ölsem!

Þimdi sendeyim, seninleyim, seni yaþýyorum.
Beni bana býrakma!

Senden bir parçayým artýk, belki de baþtanbaþa
sen oldum farkýnda deðilsin. Beni bana býrakma!

Sen olduðun için mutluyum. Sen olduðum için de.
Ýstersen ben olma. Hiç benim olma.
Ama býrakma beni ne olur?
Beni, bana býrakma!



Ümit Yaþar OÐUZCAN

ONBEÞÝNCÝ MEKTUP


Gözlerine baktýðým zaman susmanýn bir sebebi olmalý.
Bana kendini anlat. Korkularýný, dileklerini söyle bana.
Aþktan ne bekilyorsun? Dostluk mu? Al, istediðin kadar...
Yüreðimi apaçýk önüne seriyorum iþte! Orada sevdiðin,
istediðin ne varsa al, senin olsun. Sana arzularýmýn
ötesinden sesleniyorum.

Aydýnlýk! Sen en güzel aydýnlýk! Bizi býrakma.
Kalplerimizde girmediðin köþe kalmasýn. Çek,
kurtar bizi insan yaradýlýþýmýzýn korkunç
karanlýðýndan. Ýçimizde, tâ derinlerde kükreyen
o vahþi hayvaný sustur. Düþüncemizi týrmalayan
o kanlý pençelerden kurtar bizi. Unutulmuþlarýn
dünyasýnda biz unutmak istemiyoruz.

Hadi sevdiðim sen de aç yüreðini. Dostluðun
o ölümsüz ýþýðý dolsun içine. Saçlarýmý okþadýðýn
zaman, annemin eli sanmalýyým ellerini.
Dudaklarýndan yalnýz aþkýn hazzýný deðil,
dostluðun doyulmaz içkisini de içmeliyim.
Bana önce insanlýðýmý öðret, bana unutmamayý
öðret. Seni hiç unutmak istemiyorum. Bilinmeyen
içkilerin en zevk dolu sarhoþluðunda yaþayalým seninle.
Kurtulalým bu korkulardan, bu çaresizliklerden.

Beni hiç unutmayacaksan sev, usanmayacaksan sev.
Birlikte yaþayacaðýmýz her dakika ömrümüzün bir yýlýna
bedel olmalý. O dakikalarý, hatýralarýn sonsuz
mezarlýðýna gömeceksek hiç yaþamayalým.

Önce zamandan kurtullmalýyýz öyleyse, önce
zamandan kurtulmalýyýz. Birbirini yenilemeli saatlerimiz.
Yarýn, bu günü aratmamalý. Yerçekiminden
kurtulurcasýna aþmalýyýz zamaný seninle.
O dost zamaný, o dostça zamanlarý.

Bana "gel" dediðin an; mesafeler de anlamýný kaybetmeli.
Yollarý dakikalarla, günleri kilometrelerle ölçmemeliyiz.
Beraberliðimiz, bütünlüðümüz hiç bitmemeli.
O hiç sönmeyen dostluk ateþinin çevresinde
hep böyle elele, dizdize olalým. Ne yaðmur
söndürmeli o ateþi ne rüzgâr. Yüreklerimiz hep
böyle ýþýl ýþýk olmalý alevlerinde.

Hadi sevdiðim, sen de aç yüreðini.
Bana kendinden bahset. Hep ben ol, durmadan
ben ol istiyorum. Dudaklarým kurudu bak!
Bir yudum su ver güzelliðinin pýnarýndan.
Acýktým dersem iyiliðinle doyur beni. Üþüyorsam;
yalnýz dostluðunun ateþinde ýsýnsýn ellerim.

Benim olma demiyorum. Ama önce ben ol.
Ýnan, ben hep senin olacaðým,
baþtanbaþa sen olduðum için.

Aþkta kaybettiklerimizi dostlukla tamamlayalým.
Gel, aydýnlýk bizi bekliyor!



Ümit Yaþar OÐUZCAN

Ne gariptir þu ayrýlýk günleri

Bir dosttan da, düþmandan da ayrýlsan

Nedense bir tuhaf oluyor insan.

Derin bir sýzý giriyor içeri

Son bir defa bakarken caddelere.

Dükkânlara, evlere, kahvelere

Hatýra yüklü kervanlar geçiyor,

Dolu dolu gözlerinin önünden.

Bu son yadigâr mý bir ayrýlýk gününden?

Ne unutulmaz zamanlar geçiyor

Aðýr aðýr biz farkýnda deðilken.

Gökler masmavi, yaprak yemyeþilken

Sen istediðin kadar unutulmaz de

Bu son dakika, bu vakitsiz yaðmur.

Unutulur azizim, unutulur...

Baþka ne yapýlýr böyle bir günde?

Kapanan bavul, çivilenen sandýk

Ve sonra kuru bir "Allaha ýsmarladýk !"



Ümit Yaþar Oðuzcan

Bazý duygular vardýr anlatýlamaz, anlaþýlýr sadece.
Sevenin sevdiðini bilmesi kadar, sevilen de anlar sevildiðini.
Sevgi her zaman belirli kelimelerle söylenmez.
Çoðu defa bir bakýþ yeter de artar bile...
Yeryüzünde hiçbir kuvvet insanoðlunu
sevme hakkýndan alýkoyamaz.

Sevmek çoðu zaman var olmaktýr.
Sonunda bizi yok olmaya götürse bile.
Ben þimdi varým ve seni sevmek hakkýmý kullanýyorum.
Sen bile buna karþý koyamazsýn.
Sana gelinceye kadar sonu gelmez bir arayýþtý sevgilerim.
Bir zaman baþkalarýnda aradým seni,
baþka yüzlerde, baþka ellerde aradým.
Aldandým, fakat birgün seni bulmak ümidini kaybetmedim.

Nasýl olsa gelecektin birgün.
Ve iþte geldin de!
Bana tatmadýðým hüzünleri tattýrmaya,
bilmediðim kederleri öðretmeye geldin.
Acýdan yana ne kalmýþsa yaþamadýðým
hepsini bir bir sen yaþatacaksýn bana.
Birgün yaþamanýn gereksizliðini de senden öðreneceðim.

Bu selin akýþýný hiçbirþey duduramaz artýk.
Ummadýðým ve ummadýðýn bir anda çýktýn karþýma.
Coþkun ýrmaklar gibi, amansýz seller gibi geldin,
mutlaka yýkarak ve benden birçok þeyleri
beraberinde sürükleyerek gideceksin.
Ýþte o zaman yokluklarýn
en dayanýlmazý ile karþý karþýya kalacaðým.

Ergeç gideceksin; beni anlayamadan,
beni sevemeden gideceksin.
Yalnýz bir iç kýrýklýðý kalacak senden,
tesellisiz bir hüzün kalacak.
Yýllardýr aradýðým sendin
ama sen gittikten sonra baþkasýný aramayacaðým.
Gelmeyecek bile olsan, ömrümün sonuna kadar arardým seni
Ama geldin bir kere; ister bilerek gelmiþ ol, ister bilmeden...

Geldin ya!
Þimdi herþey güzel seninle.
Yürümenin, konuþmanýn,
nefes almanýn bir baþka anlamý var artýk.
Sen varsýn ya, herþey bambaþka gözlerimde...

Ümit Yaþar OÐUZCAN