"SEVGÝ EMEK ÝSTER” hayli zamandýr üzerinde beni derin derin düþündüren bir söz! “Sevgi” ve “emek” ve emek isteyen sevgi… Tamam diyelim ki sevgi sevgidir, fakat emek nedir? Hadi diyelim ki emek verdiðimizi düþündüðümüz çok þey vardýr, her emek verdiðimizi sever miyiz? Peki emek verilen sevgiyi gözlerimizle, yüreðimizle müþahede edebilir miyiz ya da bir sevginin emek verilen olduðunu nasýl anlarýz? Hadi bu sorulara cevap bulduk. Peki emek verilmesi gereken sevgiler hangileridir?

Adý tek ve sadece “sevgi” belki ama bu dünyadaki insan sayýsýnca farklý sevgi var. Ve her insanda da kâinattaki varlýklar adedince farklý sevgi var aslýnda. Bir insanýn annesine duyduðu sevgi farklý iken kardeþlerine, yemek çeþitlerine, bitkilere, böceklere.. v.s hepsine duyduðu sevgi farklý. Bitkilerden domatese duyduðu sevgi farklý iken, patatese, ýspanaða v.s. faklý; çiçeklerde papatyaya duyduðu sevgi farklý iken menekþeye, karanfile v.s. farklý, güle en farklý; güllerden kýrmýzýsýna farklý, sarýsýna, beyazýna vs. farklý. Dallanýp budaklanýp gidiyor daha sýralayacak olsan vahidiyet ehadiyet sýrrý ile ama çoðu zaman insan farkýnda olmuyor sevgilerinin de. Öyle ülfet peyda etmiþ ki gönüllerde, bir patlýcana duyulan sevgi ehemmiyetsiz adlandýrýlabiliyor. Hâlbuki gönül aslýnda onu da seviyor. Aðaçlar, meselâ her gün önünden geçtiðimiz bir aðacý düþünelim, muhakkak vardýr böyle bir aðaç, ama fark etmemiþizdir. Fark etsek onu aslýnda ne kadar çok sevdiðimizi de fark edebileceðiz. Ýþte onu, ona olan sevgiyi fark ettikten sonra emek araya girecek.

Bir çiçeði fark edince onun inceliðini, güzelliðini, narinliðini görebilecek ve ona olan muhabbetimizin farkýna varabileceðiz. Bundan sonra fark ettikçe, sevgimizi yenileyecek, ardýndan arttýracaðýz ve bundan sonra emek vermelerimiz baþlayacak. Her gün suyunu kontrol edeceðiz meselâ, onu sevdiði ortama koyacaðýz ve o biz emek verdikçe daha da güzelleþecek. Sevgi merdivenlerini koþarcasýna çýkacaðýz. Emeðimizi arttýracaðýz, birbirleriyle büyüyüp gidecekler en müstesna yerimiz olan kalbimizde.

Aile ortamý da ayný þekilde deðil midir? Evde dolaþýp duran insanlar vardýr ama birbirlerinden haberleri yoktur aslýnda. Ülfet peyda etmiþtir sevgileri. Dillerinde seviyorlardýr belki ama farkýnda deðillerdir aslýnda sevgilerinin. Normal ve olaðandýr onlarýn bir arada bulunmalarý. Fark edilse bu insanlarýn bir araya gelmelerinin bir olaðanüstü olay olduðu görülür. Bir nimet, bir hediye, bir emanet gözü ile bakýlýnca her þey deðiþir. Dillere gelemeyen o tatlý sözcükler daha kolay sarf edilir ya da dudaklar söylerken kalbin hissetmediði sözcükler ruhlar titreyerek gönülden dökülür. Bakýþ açýsýnýn güzelliðinden kaynaklanabilir ancak bu. Çünkü sanat eseridir her bir insan kadýn-erkek ya da çocuklar ve Sanatçýnýn güzelliðidir onun üzerindeki güzellikler. Ancak bu nazar ile bakýlabilirse o sanattaki incelik, lâtiflik, güzellik tam manasýný bulur ve onlar ancak bu bakýþ açýsýyla fark edilebilir. Sanatçý sevilince sanat eseri sevilir. Sanatçýyý sevmek içinse onu tanýmak gerekir. Onu tanýmak için gösterilen çabanýn adý emektir. Emek verildikçe sevgiler artar elbetteki ve ailedeki mutluluk ancak böyle yakalanýr.

Hâsýlý sevgiler emek ister. Emek verilen sevgi insan ruhuna nefes aldýracak yegâne anahtardýr. Bu anahtarýn açacaðý kapýysa mutluluða giden yolun ta kendisidir. Sevgilerimizi emeksiz koymayalým temennisiyle...


ALINTIDIR!