bir boþanma hikayesi

Kocam bir mühendisti. Onunla sâkin tabiatýný sevdiðim için evlenmiþtim. Bu sâkin... adamýn göðsüne baþýmý koymak içimi nasýl da ýsýtýrdý…

Gel gör ki iki yýl niþanlýlýk ve beþ yýl evlilikten sonra bu sâkinlik beni yormaya baþlamýþtý. Eþimin -bir zamanlar çok sevdiðim- bu özelliði artýk beni huzursuz ediyordu.

Ýþ iliþkiye gelince oldukça içli, hattâ aþýrý hassas bir kadýným. Romantik anlara, küçük bir çocuðun þekere düþkünlüðü gibi can atýyorum. Oysa kocamýn sakinliði, baþka bir deyiþle vurdum duymazlýðý, evliliðimize romantizm katmamasý beni aþktan almýþ, uzaklaþtýrmýþtý.

Sonunda kararýmý ona da açýkladým: boþanmak istiyordum.

Þaþkýnlýktan gözleri açýlarak 'niye?' diye sordu.

'Gerçekten belli bir sebebi yok' dedim, 'sadece yoruldum.'

Bütün gece aðzýný býçak açmadý. Düþünüyordu. Bu hâli ise hayal kýrýklýðýmý daha da artýrmaktan baþka bir iþe yaramýyordu: iþte, sýkýntýsýný dýþarý vurmaktan bile aciz bir adamla evliydim. Ondan ne bekleyebilirdim ki!

Sonunda sordu: 'seni caydýrmak için ne yapabilirim? '

Demek ki söyledikleri doðruydu: insanlarýn mizacý asla deðiþtirilemiyordu. Son inanç kýrýntýlarým da kaybolmuþtu.

'Ýþte mesele tam da bu' dedim. 'Sorunun cevabýný kendin bulup kalbimi ikna edebilirsen kararýmdan vazgeçebilirim. '

'Diyelim daðýn tepesinde bir uçurum kenarýnda bir çiçek var. O çiçeði benim için koparmak, düþüp vücudunun bütün kemiklerinin kýrýlmasýna, hattâ ölümüne mâl'olacak. Bunu benim için yapar mýsýn?'

Yüzümü dikkatle inceledi ve 'Sana bunun cevabýný yarýn vereceðim' dedi.
Bu cevapla son ümidim de yok olmuþtu.

Ertesi sabah uyandýðýmda evde yoktu. Boþ bir süt þiþesini mutfak masasýnýn üzerine koymuþ, alt ýna da bir not býrakmýþtý.

'Sevgilim' diye baþlýyordu,

'O çiçeði senin için koparmazdým' Kalbim yine kýrýlmýþtý. Okumaya devam ettim.

'Çünkü her zaman yaptýðýn gibi bilgisayarýn altýný üstüne getirip çökerttikten sonra monitörün önünde aðladýðýnda, onu tekrar düzeltebilmem için ellerime ihtiyacým var.'

'Anahtarlarý her zaman evde unuttuðunu bildiðimden, senden önce eve varabilmem üzere koþmam gerektiðinden bacaklarýma ihtiyacým var.'

'Arabayý kullanmayý çok sevdiðin halde þehirde hep yolu kaybettiðinden, yolu gösterebilmem için gözlerime ihtiyacým var.'

'<Sâdýk arkadaþýn>ýn her ayki ziyaretinde sebep olduðu, karnýndaki kramplarý rahatlatabilmem için avuçlarýma ihtiyacým var.'

'Evde oturmayý sevdiðinden, içe kapanýklýðýný daðýtmak, can sýkýntýný hafifletmek üzere sana þakalar yapabilmem, hikâyeler anlata bilmem için aðzýma ihtiyacým var.'

'Sabahtan akþama kadar bilgisayara bakmaktan gözlerinin bozulmasý kaçýnýlmaz olduðundan, yaþlandýðýmýzda týrnaklarýný kesebilmem, saçlarýnda -görülmesini istemediðin- beyaz telleri ayýklayabilmem, merdivenlerden aþaðý inerken elini tutabilmem, çiçeklerin renginin - gençliðinde senin yüzünün rengi gibi olduðunu söyleyebilmem için gözlerime ihtiyacým var.'

'Ama seni benden daha fazla seven biri varsa, evet o uçuruma gidip, o çiçeði senin için koparýrým bir tanem.'

Baktým, mektuptaki yazýnýn mürekkepleri yer yer daðýlýyordu.

Göz yaþlarým mektuba düþüyordu.

'Mektubu okuduysan ve kalbin ikna olduysa lüften kapýyý aç caným. Çok sevdiðin susamlý ekmek ve taze sütle kapýda bekliyorum.'

Koþarak kapýyý açtým. Endiþeli bir yüzle ve ellerinde sýkýca tuttuðu susamlý ekmek ve sütle kapýnýn önündeydi.

Artýk çok iyi biliyordum: beni ondan daha çok kimse sevemezdi. O çiçeði uçurumun kenarýnda býrakmaya karar verdim.

Bu gerçek aþktý.

Ýlk yýllardaki heyecanlar içinde görmeye alýþtýðýmýz aþkýn, seneler sonra o heyecanlar kaybolup gittiðinde, huzur ve durgunluk içinde de hep var olmaya devam ettiðini göremeyebiliyoruz.

Oysa aþk hep vardýr. Belki artýk heyecansýz, belki artýk romantik deðil... Belki sýkýcý, tekdüze, hatta belki yüzsüz... Ama hep oralarda bir yerdedir.

Çiçekler ve romantik dakikalar iliþkinin baþlamasý için elbette gereklidir. Bir zaman sonra bunlar gitse de gerçek aþkýn sütunu ebedi kalýr.[size=18:c20ef63fac][/size:c20ef63fac]