Ben Bir Kadýným Anadoluda


N’irlerdeydin a oðul, n’irlerdeydin þinciye gadar. Hoþ gelmiþsen, sefa getirmiþsen halýn geyfin nasýl, nassýn nedirsin, o gavur dinli memleketlerde bah saçlarým aðardý, belim büküldü, iki denecik diþim galdý. Hala doðuruyom kör mirzo’nun gancýðý gibi. Uslanmýyo-býkmýyoki, þu bizim yere batasýca herif; bende heeç bi þey bilmiyomki, ne yapsahta ne itsek, doðurmýyak.

Eee! hadine, biz bi þey bilmiyok cahalýk, okuyamamýþýk, mektep kitap yüzü görmemýþik. Emme þu bizim hökümattamý cahal; elini uzatmýyo içimize bi okumuþ tohtor, i’mamur göndermiyoki, onnar barine bize belletsinler. Bi tek bizim gibi cahal bir cami imamý yolluyorlar, o da zabah akþam namaz gýldýrýyo, gocalarýmýzý gýþgýþlýyo guvat. Deyomiþki; gadýn milleti yalnýzcene çalýþacak çocuk doðuracak, gonuþmýyacak, gadýn ümmeti Muhamet’ten deyil iblisi þeytandan ve heeç bi zaman mümini müslim olamýyacak, çünkim aklý gýsa saçý uzunmuþ. A be oðul sen ne dirsin bu iþe? Acab doðrumu ola bu guvattýn dediði! Oturda bi güzelcene anlat bize sen ecnebileri gezmiþsen okumuþsan, hemide abukat gibi çoh eyi goniþirsen…

A oðul annat, birezimide o gavurun düvelini annat. Onlarýn hastahanalarý, tohtorlarý, hemi de her bi þeyleri varmýþ. Hem onnar okurlarmýþ, gadýn herif ayýrdýmý yapmýyolarmýþ. Evlerinde sandýhlar dolusu kitaplar varmýþ. Nassý ediyorlar nassý beceriyolar emme, iki denede fazlecene doðurmýyorlarmýþ. Bilmiyom onnarýn gocalarý bizim heriflerden baþkamý ola? Birde bizim gonþu hatça n’irden duyduysa duymuþ, þeherli avradlar canlarý istemeyince erleriyle yatmazlarmýþ deyo. Hii biz böle bi þey yapsah eþþeð sudan gelinceye gadar zopayý yerik vallam. Heraldem þeherliler gocalarýndan gorkmuyolar.

Dokuz dene doðurdum aha bu garnýmdaki on. Dört dene de düþüg n’itti orasýný bi sen hisap it iþte. Kövlük yerde çocuð çoh oldumi eyi oluyo deyo gocam olacak herif; mala gediyo, baða, suya, daða oduna gediyo, çift sürüyo, ekin biçiyo, ne bilem her bi þeye çocuk i’lazým iþte. Emme doðurmaktan iflahým kesildi gari, gocam bunu düþünmeyoki, hemi düþünsede o da benim gibi cahal gücücük yaþta evermiþ bubamýz, daha gýrk yaþýna varmadan on-on beþ dene çocuðumuz oluyo. A ha bu garnýmdaki, bu gün yarýn doðacak yarýn ekin biçmeye gediyom, düþsün deyyom düþmeyoki. Gari garným burnuma geldi. Önceleri düþüg olsun deyi çoh uðraþtýmdý, emme düþmedi sankim doðupta sizinle bir i’rezil ulacam deyi direniyo.

Eee! virdigin güccük hablarý, her gün yutacaðým deymi? Ya bitince! Hollandi’yadan bana yenisini göndericen mi? Valla oðul Allah’dan aþaðý bi sana güveniyom, inþalla gebe býrakmazda virdiðin hablar. Bu i’rezillikten gurtarýr bizi.

Ayaklarýna gurban olam oðul; þincik açsan yorgunsan uzun yol yorgunusan, sana gayganalar edemde garnýný bi gozelcene doyur. Sonrada su gaynatam dökün, bir i’rahatcene uyu yorgunluðun getsin.
Sen benim süt oðlumsan zahar, i’rahmetli anan hastaydýda seni ben emzirdimdi. A ha bu gýzýmla birlik bi yavrumda sensin zahar.

Gönderdiðin esvablarý çocuklara giydirmiyom kör olamki gendimde giymiyom, herifede giydirmiyom, senin düðününde giyineceðiz deyi, sahlayýp duruyom iþte. Evlenmiyon mu? A oðul sen geldin deyi köyün hepi kýzlarý süsleniyo, püsleniyo. A ha haydolarýn fadisi senin akranýn üçüncüyü doðruyo valla. Ama gendin biliyon ya oðul, sen bizim gibi cahal degilsin…..

Gusura galma oðul hep ben gonuþtum, þinciye gadar güvendiðim her bi þeyi eyi bilen okumuþ biriynen heç gonuþmadýmdý. Biz hep böyle þeyleri gonþu gadýnlarýnan gonuþuruk emme onnarda benim gibi cahal, onnarýnda akýllarý böle þeylere ermiyo…

Hep o okumuþ mektep yüzü görmüþ, þeher hanýmlarýný düþünüyonuz. Sizi hep biz doðuruyok, sizin için çalýþýyok sizin için gecemizi gündüzümüze gatýyok. Horozlardan önce uyanuyok, her biþeyimiz sizin için iþte sizde accýk bizi düþünün. Gýzma oðul gücüne getmesin bu laflarým, bu laflarýma gýzýpta o gül hatýrýn gýrýlmasýn emi….

Deþme bizi gurbanýn olam oðul, bizim yüreðimizin her bi yerinde yara var, her bi köþesinde bin çýban ganar, hemi de oluk oluk… daha býldýr benim ceylan gýzým selvi boylum gadersizim yazý da doðurduda, kan gaybýndan öldü getti gocasýnýn gollarýnda çiçeði burnunda gencecikken a ha bu yetimlerde onun, deþme bizi a oðul deþme irinimizi. Gonuþursam çoh kötü gonuþuram hemide çoh çoh kötü, bizi bu hallarda býrakanlara……

Gidersen a oðul gazatalara yaz bizi, kitablara yaz, hemi de goca goca kitaplara, tohturlara, hökümatlara, devlet bubalara deki; kövlü avradlarýmýz daðda odun keserken doðuruyo, çapa yaparken doðuruyo, ekin biçerken doðuruyo, hemi de bi sürü doðuruyo memlekete asker ediyorlar. Çoðu sahapsýz tohtursuz ölüp gediyo kövlük yerde. Onnar heç bi þey bilmeyo emme, genede sizin için vataný için calýþýyo cabalýyo de....

Unutma oðul bu laflarýmý buradan gedince dertlerimizi oralarýn böyüklüðü arasýna gömme, yohsaman sütümü helal itmem oðul.

Uðurlar ola yigid oðul helal süt emmiþ oðul, uðurlar ola arkaný unutma emi.. sus ‘’Kiraz Ana aðlama’’ dedim; gözlerini yazmasýyla silerek aðlamaklý bir sesle ‘’’ben sevincimden aðlarým a oðul sevincimden’’ dedi. Göz yaþý döken gözleriyle gülüyordu sanki, güle güle oðlum güle güle..
Tez mektub yaz emi mektuuub bizi unutma. Daha bir þeyler dedi ama anlýyamadým. At yol alýp onlardan uzklaþmýþtým. Kiraz ananýn elini gediði aþýncaya kadar çýrpýnan bir kuþ kanadý gibi, bir süre daha izlemýþtim

Bu dað köylerinde unutulmuþ gün görmemiþ Kiraz Analardan ayrýlýrken, kader dedikleri o lanet þey, hainin zulmü gibi aðýr gelmiþti bana. Ve yýlan gibi keleplenmiþti, böðrümün üzerine hüzün. Buna raðmen yinede sevinç ak köpükler gibi kabarýyordu derinlerimde, içerimde yitip giden bir mutluluðün acýlýðý ile

Gözlerime koþuþan yaþlarý tutabilmek için durmadan dudaklarýmý ýsýrýyordum, yinede bir þeyler akýyordu içerime ýlýk ýlýk…. Bir þeyler ki adlandýramadýðým………

Nuri Can
b